۱-	این چه رَسمی ست که از عهدِ قدیم اُفتاده ست
	دُردکَش به دَرِ میخانه مُقیم اُفتادست
۲-	حُرمت و مَرتَبَت آن راست که دارد زر و سیم
	نیست آن را، که چو من بی زر و سیم افتادست
۳-	از تکبّر شده از دَرگهِ حق شیطان طَرد
	آدم از جرأتِ ابلیس، به بیم افتادست
۴-	آدم اُفتاده از روزِ ازل از بینیِ فیل
	آخر این بی پدر از باغِ نعیم افتادست
۵-	مُعجِزِ دستِ طبیعت نِگَر! از بهر دو دست
	گشته شقّ القَمَر و سینه دو نیم افتادست
۶-	خالِ او نقطه بی جاست، مکیدن دارد
	اشتباهی ست که البتّه عظیم افتادست
۷-	این منم بر سرِ راه تو پَس از یکصد سال
	زیرِ پایِ تو اگر عَظمِ رَمیم افتادست
۸-	با یتیمان به از این سر کُن و مشمار حقیر
	آن که از دیده وِرا دُرِّ یتیمِ افتادست
۹-	پا به پایِ تو «جلالی» به قبالِ تو رود
	«تا سرِ زُلفِ تو در دستِ نسیم افتادست»