۱-	روزه یکسو شد و عید آمد و دل ها برخاست
	می ز خمخانه به جوش آمد و می باید خواست
۲-	نوبت زهد فروشان گرانجان بگذشت
	وقت شادی و طرب کردن رندان برجاست
۳-	چه ملامت بود آن را که چنین باده خورد
	این نه عیب است بر عاشق رند و نه خطاست
۴-	باده نوشی که درو روی و ریایی نبود
	بهتر از زهد فروشی که درو روی و ریاست
۵-	ما نه مردان ریاییم و حریفان نفاق
	آنکه او عالم سر است بدین حال گواست
۶-	فرض ایزد بگزاریم و به کس بد نکنیم
	و آنچه گویند روا نیست نگوییم رواست
۷-	چه شود گر من و تو چند قدح باده خوریم
	باده از خون رزانست نه از خون شماست
۸-	این نه عیبی ست کز آن عیب خلل خواهد بود
	ور بود نیز چه شد مردم بی عیب کجاست
۹-	حافظ از چون و چرا بگذر و می نوش دمی
	نزد حکمش چه مجال سخن چون و چراست