۱-	دو چشمِ «دهخدا»، گر دیده بود آن ماه سیما را
	عوض می کرد شرحِ صورت و معنایِ زیبا را
۲-	به یُمنِ عشق رازِ آفرینش کشف می گردد
	در آخر، یوسفِ سَرگشته می یابد زلیخا را
۳-	به دل ها بذرِ عشقی را که شیطان کاشت خُشکاندیم
	چه کرد آخر مگر شیطان؟ خدا لعنت کند ما را
۴-	دو چشمِ سِرّ بُوَد جُز چشمِ سَر اندر سر عارف
	که با آن زیرِ پا، در فرش بیند عرشِ اعلا را
۵-	شود روزِ قیامت قامتِ معبودِ من ظاهر
	که تا بینند مَردُم قامتِ آن سرو بالا را
۶-	به پرواز آی و میدانِ گُشادِ عارفان بنگر
	بِزن بر هم در و دروازهِ تنگِ مُصلّا را
۷-	شریعت سفره ای گسترده بهر زاهدان امّا
	کنند این جمع رندان جمع و یغما، خوانِ یغما را
۸-	خلافِ کعبه، حَج رفتند جمعی، سوی تَرکستان
	قبول از لطف، خاکِ آل سامان کرد آن ها را
۹-	«جلالی» راه و رسم مردمی بگزین که این مَردُم
	گُزین کردند مرد راستگویِ باده پیما را