۱-	به خود آی و دیده بگشا، به عیان نِگَر خدا را
	که خدا به چشمِ عارف، همه جاست آشکارا
۲-	نَبوَد به عرش مأوایش و جای اوست خالی
	بنموده خالی او جای، که پر کند فضا را
۳-	نه خدایِ عارف است آن که یکی و لامکان است
	به شمار کاینات است و ببیند او خدا را
۴-	تو هماره نیستی او، هَمِگان وِیَند و می دان
	نه شمارَش ابتدا راست نه جمعش انتها را
۵-	به زبانِ رمز گفتند و کسی درست نشنید
	ز دهانِ من شنو فاش، کلامِ انبیا را
۶-	به اراده اش بشد کُن فیکون و شد مُبَدَّل
	به تکثّر امرِ وحدت، بپذیر انقضا را
۷-	ز خِرافیان «جلالی» مَهَراس و نیک بشناس
	چو زمینه مقتضی بود، زمانِ اقتضا را