۱-	نتوان زدن چو بوسه لبِ لعل فام را
	باری توان زدن به لب آن لعلِ جام را
۲-	آن باده ای بنوش که از رنگ و بوی آن
	سازی، دو گونه، سرخ و معطّر مشام را
۳-	با دلبری بنوش می از صبح تا به شام
	آن سان که فرق می نَنَهی صبح و شام را
۴-	می با مُصاحبی که شریف است اگر خوری
	خواهی نخورد هیچ غَمِ ننگ و نام را
۵-	در زیرِ شامِ زلفِ هلال ابرویی نگر
	چون در پیاله، پرتوِ ماهِ تمام را
۶-	باری من این چنین به سر آورده ام تمام
	ایّام عمر و ختم نمایم کلام را
۷-	با مصرعی ز شاعرِ رندی که بنگرند
	خوانندگان حلاوتِ حُسنِ خِتام را
۸-	«راز درونِ پرده ز رندان مست پُرس»
	از آن که وام کرده «جلالی» کلام را