| ۱- | در مَنِ تنها میندیش ای دل و از این غریب |
| دارِ دنیا مجمعِ تن هاست با چندین غریب | |
| ۲- | برخلافِ عامیان، عارف بُوَد تسلیمِ محض |
| در کمالِ حِلم و نَبوَد شاد و غمگین این غریب | |
| ۳- | پیشِ چشمِ عارفان از معرفت یکسان بُوَد |
| گر ز خاشاک و زِ خَس، یا خَز کند بالین غریب | |
| ۴- | ز آن که می داند که برچینند آخر سُفره را |
| تا به کِی؟ تا چند؟ خواهد سُفره را رنگین غریب | |
| ۵- | بهتر آن باشد که بهر شادی، اندر هر دیار |
| شارِع میخانه باشد باز بَر غمگین غریب | |
| ۶- | وَقف باید کرد بر میخانه، املاکِ زیاد |
| تا که نستانند وَجهی را زِ هَر مسکین غریب | |
| ۷- | در پی تکریم و تمجید غریبِ عارفی |
| نیست گر ریزند زیرِ پای او نَسرین، غریب | |
| ۸- | خاکِ پایش سُرمه می سازد «جلالی» گر که دید |
| خوش ادا و خوش سَفَر خوش حالت و خوش بین غریب | |
 |