۱-	دلِ دریاییِ من دَر غمِ جانانه بسوخت
	دیده دریا شد و دل چون پَرِ پروانه بسوخت
۲-	جامِ می خنده کُنان بود که از گریه ی شمع
	دل به درد آمده در اَندُهِ جانانه بسوخت
۳-	سوخت از آتشِ هجران دلِ درمانده چنان
	که به حالش دلِ هر مَحرَم و بیگانه بسوخت
۴-	آتشی در دلِ خود دارم و می نالم زار
	که به حالم دلِ هر ساکنِ میخانه بسوخت
۵-	دست و دل زین همه پیمان شکنی می لرزید
	جام بشکست و به حالم دلِ پیمانه بسوخت
۶-	ز آتشِ هجرِ جگر گوشهِ جانانه، جگر
	آن چنان سوخت که قُقنوس در افسانه بسوخت
۷-	پیِ ترمیم و دگرگونیِ ویرانهِ دل
	کاش باز آمدی آن یار که کاشانه بسوخت
۸-	هم صدا باز «جلالی» شده با حافظ و گفت:
	«سینه ام ز آتشِ دل در غم جانانه بسوخت»