۱-	آن که آراست زمین را و زمان، خوش آراست
	نه در آن جایِ اگر باشد و نی چون چراست
۲-	آن چه در دَهر روا نیست نمی باید بود
	آن چه را هست رَوا، شُبهَه نباشد که رواست
۳-	هر چه را قسمتِ ما نیست نباید خواهیم
	هر چه را هست، همین است و همین باید خواست
۴-	گردش و چَرخِشِ افلاک نباشد بی نظم
	هر چه را هست تحرّک همه را نظم و به جاست
۵-	از شبِ تیره نَپُرسند که خورشید چه شد
	یا که از روز که حالی شبِ دیجور کجاست
۶-	خَبط از تُست اگر خَبط و خطا می بینی
	نتوان گفت در این دایره یک نقطه خطاست
۷-	چشمِ عارف بُوَد از حَظِّ بَصَر روشن و باز
	گوشش از کثرتِ تَکبیر پُر از بانگ و نواست
۸-	آن چه بینی همه او باشد و از جانبِ او
	نه زِ مَن یا زِ تو یا از من و ما یا که شماست
۹-	چشمِ دل باز نگهدار «جلالی» و ببین
	که یکی هست و همه اوست، نگو کیست؟ خداست