۱-	هر آن که در تو ستم پیشه رحم رأفت جُست
	مدام چهره به اشک از سرِ ندامت شُست
۲-	فُغان که در تو ندیدم ز دوستی اثری
	که فکرِ خَصم من و دوستیش در سَرِ تُست
۳-	وفایِ عهد که فرض است در مَرامِ تو نیست
	عقیده تو به تَحبیب، سخت باشد سُست
۴-	چِسان ندانم باید دلت به دست آورد
	چگونه باید اندر دِلَت محبّت جُست
۵-	تویی که کاهل و سستی به عشق ورزیدن
	مَنَم خلافِ تو در کارِ عشق، چابُک و چُست
۶-	به باغِ سبزِ دِلَت، خارِ دُشمنی رویید
	گُلی که رایحه اش دوستی ست در تو نَروست
۷-	به کارِ عشق کسی سود بُرد آخرِ کار
	که فکرِ عاقبت کارِ خویش کرد نخست
۸-	شکست عهدِ محبّت به نفعِ دشمن، دوست
	نه دوستیش «جلالی» نه عهد بود دُرُست