۱-	به هر چمن، گُلِ سُرخی بُوَد، نشانهِ تُست
	نوایِ بلبلِ باغ آشیان، ترانهِ تُست
۲-	تو زیرکانه ترین دِلربایی ای صیّاد
	که زلف و خالِ سیاهِ تو، دام و دانهِ تست
۳-	به هر کجا سخن از سرسپردگان باشد
	بیانِ گوشه ای از خاکِ آستانهِ تست
۴-	به عِشوَه بر دلِ عُشّاقِ خود مزن آتش
	چرا که خانهِ اُنس است و آشیانهِ تُست
۵-	به گویِ رویِ تو، چوگان بُوَد دو زلفِ سیاه؟
	و یا به دستِ تو تازَنده، تازیانهِ تُست!
۶-	به کعبه بر حَجَرالاَسوَد ار کشیدی دست
	درون سینه به دل گو که این نشانه تست
۷-	سری به خانهِ خالیِ دل بزن یک بار
	نِگَر، چرا تُهی از عشق، این خزانهِ تُست
۸-	شبی به خلوتِ خود با شهاب می گفتم
	زبانِ حالِ من است این که در زبانهِ تست
۹-	بگفت آن چه که گفتی درُست و پندارم
	«جلالی» این نه زبانِ دِلَت، بهانه تست