۱-	ای آن که حَرف، از لبِ لعلت، چو شکر است
	دندانِ همچو عاجِ تو قندِ مُکَرَّر است
۲-	روی تو در کنارهِ زُلفِ شَبَت مدام
	چون قرصِ مَه منوّر و چون مِهرِ اَنوَر است
۳-	کردم شبیه، رویِ تو با ماهِ آسمان
	آن ماه، ماهِ دیگر و این، ماهِ دیگر است
۴-	سرگَشته است و گیج، ز دیدارِ رویِ تو
	بی خطّ و خال و سَرد، چو گویِ مدوّر است
۵-	باشد به باغ از آن قد و بالای خوش خرام
	شرمنده، سر به زیر، به هر جا صنوبر است
۶-	شمشاد و سَرو، لافِ برازندگی زنند
	این هر دو را مقام ز قَدرِ تو کمتر است
۷-	یک شب بیا به خانهِ ما تا که بنگری
	یابَنده ات چو بوف به ویرانه اندر است
۸-	نُقل و نبات و بادهِ ناب و گل و گلاب
	حاضر کنیم بهرِ تو، ما را میسّر است
۹-	یک بار وعده کردی و امّا نیامدی
	ما را هنوز دیده به دیدار، بر در است
۱۰-	ای کاش از برایِ خود، آگاه می شدم
	در دِل چه نیّت و چه خیالیت در سر است
۱۱-	گفتی هر آن چه بود و نگفتی زِ قولِ او
	با خود، که او دِلَش ز «جلالی» مکدّر است