۱-	در این زمانه که ایّام زُهد و پرهیز است
	چرا ولایتِ محرومِ ما بلاخیز است
۲-	بِسانِ آنکه کند ریشخندِ شیخ، بخند
	به ریشِ زاهدِ خُشکی که تُند و هَم تیز است
۳-	به بَندِ دار زند بوسه آن کسی که دو گوش
	به حرفِ مُفت نکرده ست و گردن آویز است
۴-	دِل کسی که شود سنگسار، کی بند است
	به این قضیّه که سنگش درشت یا ریز است
۵-	زمانه ایست که باید ز چشمِ خویش زِدود
	به آستینِ کسی خونِ دل که خون ریز است
۶-	بُوَد ز ترسِ قفس، بینی ار که بلبلِ زار
	برایِ خواندنِ آوازِ خوش، سحرخیز است
۷-	به انتظارِ زمانی که کی قیام کنند
	مرا دو دیده «جلالی» به خاکِ تبریز است