۱-	دِل بلاکِش عاشق، بلایِ خویشتن است
	گِلایه از که کند؟ مُبتلایِ خویشتن است
۲-	مرا دلی ست که گوشش به پندِ واعظ نیست
	به رأیِ خویشتن است و بلایِ خویشتن است
۳-	خطاست کوشش و دل سوزی از برای بَقا
	برایِ آن که به فکرِ فنایِ خویشتن است
۴-	نِگَر به دَکّهِ عطّار و نظمِ طَبلهِ آن
	که هر چه را که ببینی به جایِ خویشتن است
۵-	به پایِ خلق، گناهِ نکرده ننویستند
	حساب و دفترِ هر کس برای خویشتن است
۶-	برای هر عمل، عکس العمل بُوَد چو صدا
	به هر که هر چه رسد، آن جزایِ خویشتن است
۷-	بُوَد چو کوه، گناهِ «جلالی» و گوشش
	به کوه و گوش به زنگِ ندایِ خویشتن است