۱-	برقِ آن چشم، شهابی به شبِ تارِ من است
	گرمی اَش بارقه ای از تن تب دار من است
۲-	رفته در خواب وِرا نرگس و شب های دراز
	قاصِرُالطَّرف، از آن دیدهِ بیدارِ من است
۳-	نادراً در سخن این رِند، بلی می گوید
	لفظ نه، بر دو لبِ نادره گفتارِ من است
۴-	آشنا بودنِ خود را کند اقرار امّا
	عشق را هرگز و اندر پیِ انکارِ من است
۵-	هر زمان لب به تَعرُّض بگشاید این رند
	بنمایانَدَم از لحن که غم خوارِ من است
۶-	بی وفایی کند اندر عمل امّا به زبان
	سعی دارد بنماید که وفادارِ من است
۷-	کارِ او عهد شکستن بود و عُذرِ گناه
	من وفا دارم و بخشیدنِ او کارِ من است
۸-	آنکه این گونه «جلالی» به غزل شرحش داد
	رِند و دُزدِ دل و با این همه دلدارِ من است