۱-	رواقِ میکده هر چند جایِ امن و نکوست
	به سانِ زلفِ تو، پُر مُشتَری و تو بر توست
۲-	حیاتِ پُر گُلِ میخانه با نشاط بود
	بیا که وعده ی ما صبحِ زود بر لب جوست
۳-	چه علّتی ست که شامم سیاه و دل گیر است
	چه حکمتی ست که روزم سیه چو آن گیسوست
۴-	جهنّم است بهشت ار قرین بُوَد دشمن
	بُوَد بهشتِ برین، هر کجا که باشد دوست
۵-	برای آن که درآیم ز زیرِ بار گناه
	به پای خُم شده خَم، شانه زیر بار سبوست
۶-	پیاله پر کن و بگذار بر لبانم و باز
	اگر که دادِ عَطَش زد نگو که بیهده گوست
۷-	زدیم بوسه به پیمانه و برای زدن
	به آن دو لعل، نظر بر اشارتِ ابروست
۸-	ز فرطِ مستی چشمم رود سیاهی و حال
	ز چیست چهره ساقی به زیرِ خرمنِ موست!
۹-	مرا به دوش، ز میخانه دوش می بردند
	به پاسخی که «جلالی» کجاست گفتند اوست