| ۱- |
در تماشایِ تو حیران نظری نیست که نیست |
|
خاکِ درگاه تو کُحلِ بصری نیست که نیست |
|
|
| ۲- |
در رَهَت، رهگذران رَحلِ اقامت فکنند |
|
خیره بر بام و دَرَت رهگذری نیست که نیست |
|
|
| ۳- |
بوده تا بوده به سودای تو هر جا که سری ست |
|
سوده بر خاکِ جنابِ تو سری نیست که نیست |
|
|
| ۴- |
تا به گوشِ تو رساند مگر این پیکِ صبا |
|
کارِ من ناله و زاری، سحری نیست که نیست |
|
|
| ۵- |
پیشِ آن حُقّهِ لعل لب و شیرینی آن |
|
تنگدل حُقّه و تُنگِ شکری نیست که نیست |
|
|
| ۶- |
پشت پا می زنی از بس به سرِ قول و قرار |
|
خسته از دستِ تو خونین جگری نیست که نیست |
|
|
| ۷- |
پیش آن عطرِ دلاویزِ سرِ زلف سیاه |
|
مُنفعل غالیهِ مُشکِ تری نیست که نیست |
|
|
| ۸- |
ما به امّید تو یک عمر نشستیم و کنون |
|
بسته از پشت به ما هیچ دری نیست که نیست |
|
|
| ۹- |
رهروان سر کوی تو زیادند زیاد |
|
سویِ کویِ تو روان رهسپری نیست که نیست |
|
|
| ۱۰- |
روزگاری ست که خرمُهره گرفته ست رواج |
|
خورده بر سنگ ملامت گهری نیست که نیست |
|
|
| ۱۱- |
تا که از کیسه ی عشّاق شود بندی باز |
|
دستِ معشوق به گِردِ کمری نیست که نیست |
|
|
| ۱۲- |
مُلکِ جم محبس و از بهر «جلالی» قفس است |
|
بسته در کنج قفس بال و پری نیست که نیست |
|
 |