۱-	آمد بهار و باز در و دشت جان گرفت
	آری چُنین دو مرتبه جان می توان گرفت
۲-	تاراج کرده بود خزان دشت و باز دشت
	تن پوشِ سبز و جامه ز چنگِ خزان گرفت
۳-	ساقی نمود دعوت و با عود و چنگ و تار
	در بوستان مراوده با دوستان گرفت
۴-	وقت است تا میان رفیقان و دوستان
	جا در کنارِ سبزه و در بوستان گرفت
۵-	تیرِ نگاهِ ماه کمان ابرویی که بود
	مردم فریب، در دل و جانم مکان گرفت
۶-	از دست رفتنِ دلم آیا گناه بود
	کان دل سیاه مردُمَش، آن را نشان گرفت
۷-	آرام و نرم شمعِ زبان بسته ز اشکِ گرم
	لبریز کرد جامی و اَندَر دهان گرفت
۸-	پنهان ز دیده آتشِ دل را در استخوان
	می داشت شمع و ناگهش اندر زبان گرفت
۹-	می سوخت شمع و بزم به مانندِ روز بود
	ز آن بزم، شور و ولوله در آسمان گرفت
۱۰-	کَرّوبیان به گِردِ «جلالی» بدند و او
	ز آن شمع و جمع قوّه نطق و بیان گرفت