| ۱- |
بشنو حدیثِ ما را خوش باشد این حکایت |
|
از بهر دیگران هم باشد روا، روایت |
|
|
| ۲- |
روزی شدیم عاشق بر دختری که می بود |
|
سر خیلِ خوبرویان، طغیانگرِ ولایت |
|
|
| ۳- |
تا بی ادب نخواند ما را به بزم، یک چند |
|
بودیم گنگ و کردیم شرطِ ادب رعایت |
|
|
| ۴- |
ما را مصاحبی بود خوش لفظ و رند و چالاک |
|
شوخ و لطیفه پرداز، پرگو به حدِّ غایت |
|
|
| ۵- |
یک شب به بزم دیدند این هر دو یکدگر را |
|
آن جا رفیق حرّاف شد مورد عنایت |
|
|
| ۶- |
اظهار عشقِ دختر چون آتشی که افتد |
|
در پنبه کرد اندر جان و دلش سرایت |
|
|
| ۷- |
من این میانه محروم ماندم ز وصل و هر چند |
|
مشهورِ شهر بودم در عشقش از بدایت |
|
|
| ۸- |
کم رویی و سکوتند این هر دو آفتِ عشق |
|
در پیشِ خویش دارم از خویشتن شکایت |
|
|
| ۹- |
از ما گذشت و باری این نکته ات بگویم |
|
ما نادمیم اکنون بی حدّ و بی نهایت |
|
|
| ۱۰- |
گفتم حدیث دل را از آن سبب «جلالی» |
|
گر عاشق است محجوب شاید شود هدایت |
|
 |