| ۱- |
به من یکی ره میخانه را نشانی داد |
|
نشانِ ساده ترین راهِ زندگانی داد |
|
|
| ۲- |
ندید چهره ی زردم دگر کسی پس از آن |
|
شرابِ ناب به من رنگ ارغوانی داد |
|
|
| ۳- |
به گوش شمع ندانم چه گفت پروانه |
|
که شمع، پاسخی از آتشِ زبانی داد |
|
|
| ۴- |
عُلوِّ همّتِ پروانه بین که در سَرِ شب |
|
به پای شمع، بدو درس جانفشانی داد |
|
|
| ۵- |
ز شیخ شهر بپرسید باده نوشیِ ما |
|
به کنج میکده آیا تو را زیانی داد؟ |
|
|
| ۶- |
خلافِ رسمِ «جلالی» ست دادنِ دشنام |
|
بِدِه به شیخ نو دُشنام و گو فلانی داد |
|
 |