Menu

غزل شماره ۱۳۶

136

۱- مُحتَسب آن چه ز مأموری و معذوری کرد
طبق دستور عمل کرد و به دستوری کرد
۲- خُمِ می در کف سرداب نهان بود و ز خشم
بر لب آورده کف و دعوی مستوری کرد
۳- دیگران نیز علی رغمِ دل خویش کنند
تَقیه آنگونه که در خم، می انگوری کرد
۴- این هم از ویژگی دوره ی نیرنگ و ریاست
هر چه را هر که عمل کرد ز مجبوری کرد
۵- بر سر دار نیارد سر تسلیم فرود
آن که حلّاج صفت دعویِ منصوری کرد
۶- ران شد عاقبت ابلیس ز درگاه که او
هر چه را کرد تمام از سر مغروری کرد
۷- بود نزدیک «جلالی» که کند توبه ز می
لِلّله الحمد که از اهل ریا دوری کرد
 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *