| ۱- |
هوایِ نفس برون گر زِ سر توانی کرد |
|
سر از سرای ملایک، به در توانی کرد |
|
|
| ۲- |
اگر ز خال و خطِ چهره دیده برگیری |
|
«به سرِّ جام جم آنگه نظر توانی کرد» |
|
|
| ۳- |
به کوی عشق و به میخانه گر شوی ساکن |
|
به سوی عالم بالا سفر توانی کرد |
|
|
| ۴- |
هر آن چه را نتوانی کنی، اگر خواهی |
|
به یُمنِ ورد دعای سحر توانی کرد |
|
|
| ۵- |
پُلِ صراط نلرزد به زیر پای صدیق |
|
صدیق باش بر آن تا گذر توانی کرد |
|
|
| ۶- |
وفای عهد برایت اگر میسر نیست |
|
نعم مگوی و به لا مختصر توانی کرد |
|
|
| ۷- |
گلویِ خشک گر از فرطِ خشک مغزی نیست |
|
به یک پیاله می کام تَر توانی کرد |
|
|
| ۸- |
به گام شوق و به امداد گرم خوش نفسی |
|
چونی به کام عزیزان شکر توانی کرد |
|
|
| ۹- |
به حُقّه بازی اکسیر و مِس نیازی نیست |
|
ز بی نیازی خود، خاک زر توانی کرد |
|
|
| ۱۰- |
مباش در پی دریوزه با قیافه زرد |
|
چو سرخ چهره به خونِ جگر توانی کرد |
|
|
| ۱۱- |
هنرشناس بود در زمانه قدرشناس |
|
بکوش اگر که «جلالی» هنر توانی کرد |
|
 |