۱-	مَهِ امید، شَعَف بر دل رهی آورد
	چو ماه بر شب دل پرتو مَهی آورد
۲-	به پُشتِ زانویِ حیرت به خواب و بیداری
	سروش غیب به گوش من آگهی آورد
۳-	که ای بلاکش نومید، بختِ خفته تو را
	کنون به حالت بیدار همرهی آورد
۴-	درازی شب غم را هزار مرتبه شکر
	نوید عالم غیبم به کوتهی آورد
۵-	از آن مسلّط بر غم نشاط شد که مرا
	به وجد، ناله و عذرِ سحرگهی آورد
۶-	به خاک پاک خرابات بوسه زن که بسا
	گدای میکده را رُتبَتِ شَهی آورد
۷-	مدار گوش «جلالی» به وعظِ واعظِ خشک
	که بهر مردم ما تحفه ابلهی آورد