| ۱- | اگر ز سقفِ تَرَک خورده کس نپرهیزد |
| به ناگزیر شبی بر سرش فرو ریزد | |
| ۲- | به نوبت ار ننشیند به صحنِ میکده کس |
| به یک اشاره ساقی خمار برخیزد | |
| ۳- | به کوچه دُردکَشی گر خموش ننشیند |
| غلام میکده بر گردنش درآویزد | |
| ۴- | بلی چنین بوَد امّا خمار رندِ زرنگ |
| به هر کجا که رود فتنه ها برانگیزد | |
| ۵- | من آن خمارِ زرنگم که در مقابل من |
| به گاه معرکه هشیار و مست بگریزد | |
| ۶- | به زیر سقفِ تَرَک خورده مست خواهم خفت |
| که همچو لرزشِ غربال خاک می بیزد | |
| ۷- | دگر کسی چو «جلالی» نمی شود پیدا |
| که با طبیعت اگر مست بود بستیزد | |
 |