۱-	خادِم به خلوتم دوش، با این بشارت آمد
	کان مه در این ولایت بهر زیارت آمد
۲-	گفتم که این بهانه ست من می شناسم او را
	این دزد دل در این شهر بهر تجارت آمد
۳-	آنگه زدم تفأّل تا بشنوم ز حافظ
	بر حیرتم بیفزود چون این عبارت آمد:
۴-	«از چشم شوخش ای دل ایمان خود نگهدار»
	«کان جادوی کمانکش از بهر غارت آمد»
۵-	شادان شدم که شاید از بهر دیدن من
	این شوخ ماه پیکر با این حرارت آمد
۶-	بار دیگر به حافظ بردم پناه و او گفت:
	«ویران سرای دل را گاه عمارت آمد»
۷-	ویران سرای دل را پنداشتم به تعمیر
	با طاقِ ابروانش با صد مهارت آمد
۸-	غرق خیال بودم کز در درآمد آن ماه
	از خانه خرابش بحث و اشارت آمد
۹-	تا گیرد از «جلالی» از بهر خانه ی خویش
	وجهی برای تعمیر، بر من خسارت آمد