| ۱- | وه چه شد یادش از این عاشق مسکین آمد |
| آن طبیب دل بیمار و به بالین آمد | |
| ۲- | او شبی رفت و بدین روز نشایند مرا |
| معترض بود و کنون از در تمکین آمد | |
| ۳- | دین و دل برد و برفت از برم آن کافر کیش |
| حال برگشت و ندانم به چه آیین آمد | |
| ۴- | کوهی از غم به دل خسته فرهاد نهاد |
| خسرو عشق که در صورت شیرین آمد | |
| ۵- | خون آن کوه کن از کوه روانست هنوز |
| لیک در چشم چنان لاله رنگین آمد | |
| ۶- | از پرستو و کبوتر نبود هیچ نشان |
| در فضایی که سر و کلّهِ شاهین آمد | |
| ۷- | باغ خشکید و ضمیرم به تفأل واداشت |
| بزدم فالی و مصراعی از آن، این آمد: | |
| ۸- | چشم خون بار «جلالی» عوض ابر بهار |
| «گریه اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد» | |
 |