| ۱- | همیشه بسته زبان قلم نخواهد ماند |
| مدام عامل جور و ستم نخواهد ماند | |
| ۲- | بساط مَظلمَه برچیده می شود آخر |
| نشاط ماند و اندوه و غم نخواهد ماند | |
| ۳- | نوای دلکش تار و کمانچه گیرد اوج |
| به گوشه ای، کمر چنگ خَم نخواهد ماند | |
| ۴- | سبو و ساغر و پیمانه ها شود خالی |
| چنانکه باده به خم بیش و کم نخواهد ماند | |
| ۵- | به قدر و حرمت خود می رسند زنده دلان |
| عبوس زهد دگر محترم نخواهد ماند | |
| ۶- | غریو خنده و شادی به اوج خویش رسد |
| عزا که هیچ، عزاخانه هم نخواهد ماند | |
| ۷- | شود بلند ز جا بیرقِ شکوفایی |
| فتاده روی زمین این عَلَم نخواهد ماند | |
| ۸- | شوم فدای زبانی که وعده داد به ما |
| «چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند» | |
| ۹- | سحر دمید «جلالی» و این سیاهی شب |
| به هوش باش که تا صبحدم نخواهد ماند | |
 |