۱-	یاد باد آن که دلم بر صمنی مایل بود
	ز آتش عشق، مرا بارقه ای در دل بود
۲-	دل به سودای وصالی چو سمندر می سوخت
	شور و شوق و شعف از سوختنش حاصل بود
۳-	می تپید آن چه که در سینه، به یادش می زد
	آن چه در سینه ی او بود ز ما غافل بود
۴-	ما به دریای غمش غرق و گرفتار و هلاک
	او تماشاگر و آسوده و در ساحل بود
۵-	تند می کرد در خانه ما پایش را
	پای ما لنگ و به حول حرمش در گل بود
۶-	درک اندیشه ی ما در حقّ او بود آسان
	فهم اندیشه ی او در حقّ ما مشکل بود
۷-	من به زغم همگان سر به هوا بودم و شید
	او به قول همه فرهیخته و عاقل بود
۸-	کوشش بیهوده کردیم و به جایی نرسید
	«چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود»
۹-	غیر جان هیچ «جلالی» که دهد هدیه نداشت
	آن هم از بس همگانی شده ناقابل بود