غزل شماره ۲۱۵

۱-	رفتی «بقا»* ز یزد و ز دل ناله می رود
	ذکر دعا پی تو به دنباله می رود
۲-	در خدمتت اگر که ز خدمت قصور شد
	از شرم بر رُخَم ز جبین ژاله می رود
۳-	سالی یکی دو روز به یزد آی تا به خود
	گویم به رفتن تو که یک ساله می رود
۴-	در بین یزد و مشهد و بالعکس هم که حال
	طیّاره این وسیله نقّاله می رود
۵-	امروز نامهِ تو پیِ قند شد وصول
	ز آن قند شربت است که در لاله می رود
۶-	قندت بود چو شعرِ تو جانا گران و ناب
	در کام ما ز قدرت حلّاله می رود
۷-	شعرت بود چو قندِ فریمان و خوش دلم
	«زین قند پارسی که به بنگاله می رود»
۸-	باری چو اهل باده نباشی به ناگزیر
	بیزاری از ثلاثه غَسّاله می رود!
۹-	بازآ کنون به نزد «جلالی» که تیر هجر
	در قلب من همچو آلتِ قَتّاله می رود

*علی باقرزاده، متخلّص به «بقا»، مدیر عامل شرکت قند فریمان و ثابت مشهد