۱-	حرفی که بی دلیل است گر از دهن برآید
	آه از نهاد دانا، از انجمن برآید
۲-	خاموش باش هرگاه اهل سخن نباشی
	زیرا ادای مطلب ز اهل سخن برآید
۳-	تحریر صوت بلبل مقبول خاصّ و عام است
	نی آن صدا که از زاغ یا از زَغَن برآید
۴-	هر سرزمین ندارد لعل و عقیق و یاقوت
	فیروزه از نشابور، دُرّ از عدن برآید
۵-	مشک خطا و تاتار، محصول ناف سگ نیست
	از آهوی خطا و خاک خُتن برآید
۶-	گر بگذرد ز خاکم روزی سخن شناسی
	تا دامنش بگیرم دست از کفن برآید
۷-	حرف به دل نشینت، آنگه «جلالی» از دل
	آید برون که با آن جان از بدن برآید