۱-	به باغ و راغ، گر از خاک تیره لاله برآید
	به خیر مقدم آن زلف و آن کلاله برآید
۲-	به بامداد، کنار چمن به صرف صبوحی
	نشین که پرتو خورشید از پیاله برآید
۳-	کمال بهره ز الحان گرم دلکش و مطرب
	به دستیاری جام و می دو ساله برآید
۴-	مرو، مخوان، که پشیمان شوی ز رفتن و خواندن
	که بی عقیدتی از مَدرس و رساله برآید
۵-	مخور مواجب مکروه وقف را و حذر کن
	چرا که هر چه فساد است زین حواله برآید
۶-	قباله کهنه اوهام را مباش مُبلّغ
	که هر چه فسق و فساد است زین قباله برآید
۷-	فغان که دیر زمانی بوَد ز نای «جلالی»
	ز دست مردم دون دو رنگ ناله برآید