۱-	بهار و سبزه و نقل و نبات و سایه ی بید
	خوشست گر بودت یار و نقل گفت و شنید
۲-	خوشست عشق دو مست و تماس گردن و دست
	به گوشه چمن آن جا که چشم غیر ندید
۳-	خوش آن شکاف گریبان چاک و چشم انداز
	چو بر صحیفهِ سیماب سینه ای لرزید
۴-	چه چیز خوش تر از این همدلی و بوس و کنار
	چه عاملی متحوّل کننده تر ز نبید
۵-	بهار بود و چمن بود و خلوت و، لب یار:
	به یمن باده چنین لذّتی به ما بخشید
۶-	شدیم دست به دامان پاک کوتاهی
	که هیچ دست درازی دگر، بدان نرسید
۷-	چنان ز شوق مکیدیم لعل می گونش
	که شد ز کثرت سرخی رگی به لعل پدید
۸-	زدیم بوسه به لعلی که هر که دید و شنفت
	ببست دیده و دندان به لب نهاد و گزید
۹-	زدیم بوسه به روی گلی و مست شدیم
	چنانکه بلبل بی دل ز شوق نعره کشید
۱۰-	سر بنفشه ز شرم و حیا به زیر افتاد
	سرشک دیده نرگس، به روی لاله چکید
۱۱-	دوباره کاش «جلالی» عمل شود زیرا
	«رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید»