۱-	گوش من از زبان تو گر ناسزا شنید
	گفتار جانگزا، ز لبی جانفزا شنید
۲-	دل این میانه گوش کری داد و پای در
	یک کفش کرده گفت که گوشم خطا شنید
۳-	گویم دلم که ساده و دیوانه و کر است
	از نحوهِ کلام تو بوی وفا شنید
۴-	کبکِ دلم که کرده سرش را به زیر برف
	هر ناسزا شنید به سمعِ رضا شنید
۵-	ابلس در ازل ز پی استراق سمع
	«انسان تویی خلیفه من» از خدا شنید
۶-	شد معترض به گفتهِ معمار کاینات
	لعنت ز حق از این عمل ناروا شنید
۷-	ابلیس در قضاوت خود اشتباه کرد
	آن حرف حقّ که بود ناسزا، ناسزا شنید
۸-	این است رمز گوش کری دادن دلم
	او چه را شنید نگوید چها شنید
۹-	خواهد ز روی حیله کند وانمود خلق
	تا خلق شکّ کنند که نشنید یا شنید
۱۰-	جانا تو جای، در دل من داری و دلم
	نگرفت بر دل آن چه ز روی جفا شنید
۱۱-	زین طرفه تر، که کرد به گوش من اعتراض
	از بهر آن که هر چه تو گفتی چرا شنید
۱۲-	تشریح رویدادِ «جلالی» نگر که شد
	نقش دل هر آن که، که این ماجرا شنید