۱-	ساقیا پیر شوی، رطلِ گرانی به من آر
	ز آن میئی را که دهد شور جوانی به من آر
۲-	ز آن شرابی که همان لحظه که ریزم در کام
	آن چنان تر، کُنَدَم حال چنانی، به من آر
۳-	ز آن زلالی که گران تر بود از آب حیات
	با همان ارزش و تأثیر و روانی، به من آر
۴-	گر ترا نیست چنین بادهِ روح افزایی
	گو کجا هست و چگونه ست؟ نشانی به من آر
۵-	باده ای ده که معاند ندهد آزارم
	ورنه این است برو خطّ امانی به من آر
۶-	رفتم از دست و نمانده ست مرا تاب و توان
	دست و پایی کن و تابی و توانی به من آر
۷-	این جوانی ز «جلالی» ست که حافظ فرمود
	«ای صبا نِکهَتی از کوی فلانی به من آر»