۱-	فریب داد لب لعل و درّ دندانش
	مرا و برد دل از کف هم این و هم آنش
۲-	به نغمه، گر به سَحر، سِحر می کند بلبل
	شود مقلّد لحن و بود ثنا خوانش
۳-	کسی که دیده ز نزدیک و، دور از اوست چو من
	دلا بسوز بر آن حالت پریشانش
۴-	ز بس که دامن سرو بلند من کوتاه
	بوَد، نمی رسد این دست من به دامانش
۵-	به زیر جامه بلور تنش شکست مرا
	چه می رسد به دل آن که دید عریانش
۶-	به جرأتی که ندارم، نویسم ار نامه
	به دوست، دلبر عاشق کُش است عنوانش
۷-	شنیده ام که خیال سفر به سر دارد
	خدا کند که دعایم کند پشیمانش
۸-	هلاک اوست «جلالی» وگر به من گوید
	برو بمیر، بود گوش من به فرمانش