۱-	توان از آن که ندارد به تن توان فراق
	چو من، شنید به تفصیل داستان فراق
۲-	من آن کسم که دهم شرح و فرق چندان نیست
	میان شرح و بیان من و میان فراق
۳-	وصال می کشدت سوی خویش و می کُشدت
	اگر به گردنت انداخت ریسمان فراق
۴-	به کام و در دهن اژدها و شیر ژیان
	برو به میل و مرو هیچ در دهان فراق
۵-	سرشک سرخ و رخ زرد و روزگار سیاه
	اگر که بود، بدان این بود نشان فراق
۶-	زبان زور شنیدی کنون بیا بشنو
	از این دهان که شنیدم من از زبان فراق
۷-	اگر به جان غریبی فتد شبی سگ هار
	هر آن چه بر سرش آرد بود به سان فراق
۸-	نه حدّ و حصر شناسد نه روز و هفته و ماه
	چنان کسالت مزمن بود زمان فراق
۹-	به جز ستاره نحس و سوای سنگ شهاب
	پدید ناید و ناید از آسمان فراق
۱۰-	خدا کند که خورد این شهاب سنگ مذاب
	ز جوّ فرقت یک شب به آشیان فراق
۱۱-	«اگر به دست من افتد فراق را بکشم»
	شبی به دست من افتد اگر عنان فراق
۱۲-	برای هر چه که دارد عوض، گلایه خطاست
	به تیغِ شعر «جلالی» فتد به جان فراق