| ۱- | دوست کمیاب است و باشد بی بدیل |
| آشنا خوان دیگران را هر قبیل | |
| ۲- | امتحان کن آشنا را و مکن |
| در ردیف دوستانت بی دلیل | |
| ۳- | تا مبادا فردِ نابابی شود |
| در میان دوستانت مستحیل | |
| ۴- | آشنا و دوست را تشخیص ده |
| ز آنکه باشد آن کثرت و این قلیل | |
| ۵- | تا کدامین را نمایی انتخاب |
| چون شب و روزند نمرود و خلیل | |
| ۶- | گر سخاوتمند باشد برگزین |
| بگذر از خیرش اگر باشد بخیل | |
| ۷- | دست مال اندوز بیرون آورد |
| سکّه های پول زیر پای پیل | |
| ۸- | خوبرویان را «جلالی» دوست دار |
| چون که دارد دوست اَللهُ الجَمیل | |
 |