| ۱- |
درون پیرهن عُرف خسته گشته تنم |
|
بر آن سرم که تن از پیرهن برون فکنم |
|
|
| ۲- |
من آن سرود تر و تازه ام که این ایّام |
|
به حکم ضابطه محصور قالبِ کهنم |
|
|
| ۳- |
کدام دست و کی آید ز آستین بیرون |
|
که تن رها کند از تنگنای پیرهنم |
|
|
| ۴- |
به هر زمان که قلم خواست تا که کارِ زبان |
|
کند، زبان به دهانِ قلم نهد سخنم |
|
|
| ۵- |
به پشت پردهِ ایهام می شود پنهان |
|
سخن که نیک بُوَد آشنا به فوت و فَنَم |
|
|
| ۶- |
من آن نفس کِش بی طالعم که خیل عوام |
|
به جز خواص ندارد خَبَر ز دَم زدنم |
|
|
| ۷- |
وجود تست «جلالی» حجاب جان برخیز |
|
«که با وجود تو کس نشنود ز مَن که منم» |
|
 |