| ۱- | آن حُبابم که تن از شور به دریا فکنم |
| کُله از سر، ز سَرِ شوق به بالا فکنم | |
| ۲- | می روم تا که زنم خیمه به بالای زمین |
| ابرسان سایه خود بر سر اشیا فکنم | |
| ۳- | هر زمان سیر از این سِیر شوم بار دگر |
| سر فرود آرم و خود زیر از آن جا فکنم | |
| ۴- | من همان آب حیاتم که به دنبال نزول |
| راه در چشمه ظلمات مصفّا فکنم | |
| ۵- | تا شود زردی رخسار بیابان زابل |
| قطره مانند، تن خسته به صحرا فکنم | |
| ۶- | وز ره تنگ رگ تاک روم در دل خُم |
| اربعینی پس از آن رخت به مینا فکنم | |
| ۷- | نوشد آن گاه «جلالی» که دلش چون دریاست |
| «وندرین کار دل خویش به دریا فکنم» | |
 |