| ۱- | گر بنگری که خیره بر آن ماه بنگریم |
| محو هلال ابروی آن ماه منظریم | |
| ۲- | ما دوختیم دیده بر آن ماه نو، مدام |
| مردم گمان برند، که ما دیر یاوریم | |
| ۳- | همچون کمان برابر قدّش بر آستان |
| خم گشته بوسه زن چو یکی حلقه بر دریم | |
| ۴- | جایی که خون خسته دلان موج می زند |
| ما چون نگین کوچک یاقوت احمریم | |
| ۵- | بس شیر نر به دام وی افتاده اند و ما |
| در بندش اندریم و چو آهوی لاغریم | |
| ۶- | اغیار در حضور به عیش اندرند و ما |
| اندر غیاب دوست به حسرت به سر بریم | |
| ۷- | همچون شراب مانده به ساغر، کنار دست |
| دور از لبیم و منتظر لطف دیگریم | |
| ۸- | ورد زبان خلق بود شرح عشق ما |
| چون شعر نانوشته به اوراق دفتریم | |
| ۹- | پل باش و سدّ راه «جلالی» مباش شیخ |
| «بگذار تا شارع میخانه بگذریم» | |
 |