| ۱- | از چه روی خود نگار من بگرداند ز من |
| بی دلیل و بی جهت خود را برنجاند ز من | |
| ۲- | از وفا و مهربانی و صداقت این عزیز |
| گرچه دارم هر سه را چیزی نمی داند ز من | |
| ۳- | کاش می دانست بین عاشقانش، بهترین |
| در وفا و مهربانی باز می ماند ز من | |
| ۴- | من ندانم دست رَد باشد و یا از فرط شرم |
| روی خود در لحظه برخورد پوشاند ز من | |
| ۵- | هدیه و گل بارها دیده ست در دستم ولی |
| می کند تردید و بندد چشم و نستاند ز من | |
| ۶- | می فرستم نامه و پیغام و این عاشق فریب |
| نشنود پیغام و خَطّی را نمی خواند ز من | |
| ۷- | گر نماند نام او در دفتر عاشق کُشان |
| مطمئناً یاد و نامی هم نمی ماند ز من | |
| ۸- | این، «جلالی» پاسخ آن گفته حافظ که گفت: |
| «چون شوم خاک رهش، دامن بیفشاند ز من» | |
 |