| ۱- | همسایگانم ز آه سحرگاه |
| از حال زارم گردند آگاه | |
| ۲- | خندم به پاسخ، حالم چو پرسند |
| خواهم بدین سان گردند گمراه | |
| ۳- | حال جنون است گویند حالم |
| گویم به پاسخ: اَلحُکمِ لِلّه | |
| ۴- | رفتم ز مسجد سوی خرابات |
| آخر جدا شد راه من از چاه | |
| ۵- | پوشم، پس آنگه شویم دهم غسل |
| افتد به زاهد چشمم چو ناگاه | |
| ۶- | کاه عبادت را کوه سازند |
| آن هم به رسم و آیین دل خواه | |
| ۷- | در دام تزویر هرگز نیفتد |
| زیرا «جلالی» رند است و آگاه | |
 |