۱-	ای که در زلف پریشان پیچ و تاب انداختی
	در دلم از بیم و امید اضطراب انداختی
۲-	داده ای آن زلف مشکین را چو در دست نسیم
	عالمی را در هوای مشک ناب انداختی
۳-	زیر باران منتشر شد نکهت گیسوی تو
	تا کلاف مُشک تر را در گلاب انداختی
۴-	نرگست آیا بود بیمار و باشد نیم خواب
	یا حشیش و بنگ در جام شراب انداختی
۵-	ز آنکه مشتاقان خود را هر زمان کردی نگاه
	جمله را در رهگذر مست و خراب انداختی
۶-	برگرفتی پرده را تا از جمال خویشتن
	خوبرویان را ز خجلت در حجاب انداختی
۷-	گر که منظور تو ای دلبر نباشد دلبری
	پس چرا در پیش ما از رخ نقاب انداختی
۸-	چون به بیداری نمی آیی، به خواب ما بیا
	گر چه ما را با خیال خود ز خواب انداختی
۹-	دامن پُرچین و تنگ و کوته خود پشت بام
	پیش چشم مردمان در آفتاب انداختی
۱۰-	معنی این کار این باشد که جای آب وصل
	عاشق لب تشنه را اندر سراب انداختی
۱۱-	عاشقانت در سرابت تشنه می میرند و تو
	پتّه این قورم را بر روی آب انداختی
۱۲-	آفرین بادا به اعجاز تو حافظ در غزل
	عجز را یاد تو «جلالی» در جواب انداختی