| ۱- | ای که در موعظه تحریم می و باده کنی |
| بی سبب عمر، تلف بر سر سجاده کنی | |
| ۲- | چند خواهی که کنی مغلطه با جعل حدیث |
| ترس دوزخ به دل مردم آزاده کنی | |
| ۳- | مانع از رفتن میخانه شوی با در باز |
| دعوت باغ بهشت در نگشاده کنی | |
| ۴- | می دهی شرح که در مزبله ات بنشانند |
| ننشینی تو و ادرار، گر اِستاده کنی | |
| ۵- | مرد و زن را بدهی وعده حور و غلمان |
| منع دیدار و ملاقات دو دلداده کنی | |
| ۶- | می دهی وعده غلمان، که بود حشوِ قبیح |
| منع حظّ بصر از حسن خدا داده کنی | |
| ۷- | رحم بر خود کن و از جهل مرکّب به درآی |
| خواهی ار بی غل و غش زندگی ساده کنی | |
| ۸- | گوید این واعظ دیوانه «جلالی» هذیان |
| کوش تا باده و دلداده ای آماده کنی | |
 |