Menu

دوبیتیهای پیوسته

دوبیتی-های-پیوسته


پیام تلفنی

ای گل که با تو دارم، از دور گفتگوها آیا هنوز در تست از

عشق رنگ و بوها

آیا هنوز داری شوق وصال چون پیش یا روی شانه تست

تابوت آرزوها

 

عشق رنگ و بوها

تابوت آرزوها

***

شک و تردید

 

تابوت آرزوها

شک و تردید

ابر ، خورشید

شیرین اگر شهامت می داشت همچو فرهاد فرهاد وار می بود

 

شک و تردید

شیرین اگر شهامت می داشت همچو فرهاد فرهاد وار می بود

می بست چشم دل از دریای وصل خسرو بر کوه عشق فرهاد

***

 

شیرین اگر شهامت می داشت همچو فرهاد فرهاد وار می بود

***

هرگز مکن تصور

اوقات و باش دمخور

 

***

اوقات و باش دمخور

(جلالی)
دوچشم سیاه*

دومـــیخـــانه دیــدم به یک راه بند به زیـــر دو ســـقـفی به

سان کمند

دوتاگـــشت چشم و بشد سست پای زبــانم بـــه یــک لحظه

آمد به بنـد

 

سان کمند

آمد به بنـد

نـــــگاهـــــم به میـــخانه افتاد باز دو میــخانــه پــهلوی هم، هر

در آن مــردمانی ســیه فــام و مست به من خیره چون چشم

 

آمد به بنـد

در آن مــردمانی ســیه فــام و مست به من خیره چون چشم *

دو بـــد مست با هم یکی کرده دست زمــیـــن گیـر کـردندم و

زهـــــر یک از آن مردم دل سـیــاه رهـاگــشــت تیـری و بردل

 

در آن مــردمانی ســیه فــام و مست به من خیره چون چشم *

زهـــــر یک از آن مردم دل سـیــاه رهـاگــشــت تیـری و بردل *

بــشــد راه بـــند، آن زمـان باز و آه دو میـــخانه گــم شد چو شد

بشـد هر دو چشمم به راهش سفیـد بــرفــت از بـــرم آن دو

 

زهـــــر یک از آن مردم دل سـیــاه رهـاگــشــت تیـری و بردل *

بشـد هر دو چشمم به راهش سفیـد بــرفــت از بـــرم آن دو

(جلالی)
* دوچشم سیاه یک راننده¬ای که در راه بندان خیابان، کنار ماشین من متوقف بود (جلالی).
می تراود مهتاب*
(فارسی سره)

شب است و پوشش کمرنگ سیمگون مهتاب شـب ودرخــشش

گـلرنگ کــرمک شب تاب

چه گویمت که از این دیدگان رفته به خواب مراست دل به تب و تاب و

هر دو دیده پر آب

 

گـلرنگ کــرمک شب تاب

هر دو دیده پر آب

بــه پــــای دیـــده نگــاه پگاه دل نگـران بـدل گــرفــته کــه شاید من

پــیام روز و رســـانم مگــر به این و به آن نــداند او به جگـر خار و ز

 

هر دو دیده پر آب

پــیام روز و رســـانم مگــر به این و به آن نــداند او به جگـر خار و ز

***

خورد از دل پاک

 

پــیام روز و رســـانم مگــر به این و به آن نــداند او به جگـر خار و ز

خورد از دل پاک

خشک شد به سـراب

درایـن دل شـب تاریک و با دو دست نیاز بــه کــوششم که مگر خود

 

خورد از دل پاک

درایـن دل شـب تاریک و با دو دست نیاز بــه کــوششم که مگر خود

مــگـــر کــسـی ز پـس در دَهد مرا آواز کــه میشود به سرم سر

***

 

درایـن دل شـب تاریک و با دو دست نیاز بــه کــوششم که مگر خود

***

دسـت دَریـابی

دیدگان رفته به خـواب

 

***

دیدگان رفته به خـواب

(جلالی)
* به یاد (نیما) و استقبال از شعر (می¬تراود مهتاب) این شاعر بزرگ، عین مضامین آن شعر به (فارسی سره) در دوبیتی سروده شد (جلالی).

کُفرِ و دین

در واقعــــــیّت است و حقیقت خِـــــــلاف و فَرق

چون شام و صبح و چون شب و روز و چو غرب و شرق

***

روز و شب از تَحرکِّ این چرخ کَجمدار

آیــــــد ز رویِ جَبر نه از رویِ اِختیار

***

ربطی که بین امر و قوع و حقیقت است

 

در واقعــــــیّت است و حقیقت خِـــــــلاف و فَرق

***

آیــــــد ز رویِ جَبر نه از رویِ اِختیار

ربطی که بین امر و قوع و حقیقت است

***

زین رو به چَشمِ اَهلِ خرد کفر و دین یکی ست

(جلالی)
سِحرِ حَلال

اِی آنـــکه دوایِ دردِ مائــــــی دَردا که نــــدانمت کُجائــــــی

هَـــم دردِ مَنی و هم دوائـــــی ای درد و دوا چرا نیائـــــــــــی

***

تا چـــــند اَسیر غم توان بــــود شَــرمَنده چشمِ تر توان بــــــود

پُشت از غم و درد خَم توان بــــود پیش و پَس و بیش و

کَم توان بود

***

می¬گویم و جایِ چند و چون نیست عشق است به سر

 

هَـــم دردِ مَنی و هم دوائـــــی ای درد و دوا چرا نیائـــــــــــی

تا چـــــند اَسیر غم توان بــــود شَــرمَنده چشمِ تر توان بــــــود

کَم توان بود

می¬گویم و جایِ چند و چون نیست عشق است به سر

سودایِ تو در رگ است خون نیست سرگــــــشتهِ هجر

***

ای نِشانــــم

***

 

تا چـــــند اَسیر غم توان بــــود شَــرمَنده چشمِ تر توان بــــــود

می¬گویم و جایِ چند و چون نیست عشق است به سر

***

***

هُــــــشدار که اَبرویِ هلالــــــی بـــــالا نَبری، مَنَــــــم:

(جلالی)
باورهای میراثی

اگر خواهد خداجوئی بیابَد زِ باوَرهایِ میراثی رهائــــی

دَریدن پَردِه پندار، باشــد نخستین گامش از بهر جدائی

 

***

زِ پِنداری که دستِ عقل بر آن کَشیده خَطِّ قرمز در عقاید

 

گریزانست چون عیسی زِ اَحمق کز آن او را نگردد هیچ

عاید

 

***

تفَکّر بر اصولّ عقل و مَنطِق پیاپی در قِبالِ سخت کوشی

 

رهاند عارفان را از خرافــات بر او واجب بُوَد آنگه خموشی

***

 

و گرنه پیکرش چون خارپُشتی شود از تیر طَعنِ خلق، آمــاج

عوامُ الّناس دست اَفشان و عارف به اوجِ دار رَقصد همچو

 

حَلاّج

(جلالی)
دوره¬ی وانفسا

کــنار کــوچه بــه دیـوار تـکیه د اشت زنی غــریب وار چــو ابــر بـــهـار

می-گریــیــد

 

چنانکه سوخت تو گویی به حال او دل سنگ چــگــویـمت که چــسـان

زار زار می-گرییـد

 

*

مسافران همگی جامه¬دان به دســـت و عجول بـه سوی (سیرو

 

سفر) بـی خـیال می-رفتـند

کسی از آن همه جنس دو پا درنــگ نـکرد کـه بـی خیـال بـه سـوی

 

شـمـال می-رفـتند

*

 

بـه ایـستـیـد کـــجـا می رَوّیـد ای مــردم؟ صــدای گـریه یـک زن مـگر

نـمی-شـنــویـد

 

مـگـرکَـریـد تـــمـامـی و کـــور مـــادرزاد کـه بـانـگِ نـالـه گــری در گـذر

نـمی-شنویـد

 

*

چه رُوی داده که ما اینچنین عوض شده ایم تمام هـفتـه به رنـج انـدریم

 

و جـنـگ و گریز

بـه روز جمـعه ســفر می کنیم تاکه مـــگر قــوای رفـتـه بـه دسـت

 

آوریـم بـهـر سـتیـز

*

 

اگـر کـه مـا هـمـگـی واقـعـاً مـســلمانیم بـه دسـت خـویش چـرا می

شـویـم آلـت کفر

 

وگر کــه نـاس به دین ملوک خویش دَرَند بـگـو حـکـومـت دیـن اسـت یـا

حـکومت کفر

 

*

ز خـاک سـر به در آور بیا بیـبین سعـدی چـه گـونه مـردم امـروز

 

عـضـــو یـکـدگرنـد!

نمانده است ز انصاف و عدل و دیــن اثری در این حـکومـتِ دیـن، جـمع

 

جمعِ بد گهرند

(جلالی)

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *