Menu

رباعی

رباعی


فتیله سوزی

ای رفــــتن تو رمـز فــروزاندن ما بـر در شب وروز دیده

دوزاندن ما

خـــالـی شـده روغن چراغ چشمم برگرد و ببین فتیله

سوزاندن مــا

 

دوزاندن ما

سوزاندن مــا

رباعی ذوقافتین
(فارسی سره)

چون پـیکر نـیم مرده گرمــیم هنوز چون موم به هم فشرده

نرمیم هنوز

ایـن گونـه زردِ مـاشود گــاهی سرخ زانرُوی که سرخورده

شرمیــم هنوز

 

نرمیم هنوز

شرمیــم هنوز

رباعی
(فارسی سره)

می¬کوفـت بـه خـانـه خـدا کوبه به در دستی، که سری درآید از

خانه مــگر

نـــاگاه به چشم خویش مردم دیدند شـــد بـازو درآورد عـلـی از در

سـر

 

خانه مــگر

سـر

رباعی بدون نقطه

ای سـرور و سـرکَـرده احـرار، عــلـــی ای در دو سرا داور و

سردار، علـی

دلــــــــــدار و دلاوری و در دل داری دردی و سری حاویِ اسـرار

 

ای سـرور و سـرکَـرده احـرار، عــلـــی ای در دو سرا داور و

دلــــــــــدار و دلاوری و در دل داری دردی و سری حاویِ اسـرار

رباعی

یـک شیشه می زسُهو ساقی مانــدست در گوشه خانه در اطاقی

مــاندست

صــد شـکـر کـه از بـهر صبوحی زدنم از دوش کمی زباده باقی

مــاندست

 

مــاندست

مــاندست

یکره ره مسجد است و بن بست بـــود یـکــراه بـخـانـقـاه و راه

دگـری رسـد بـسـر مـنـزل عشق آنـکـس برود که از ازل مـسـت

 

مــاندست

دگـری رسـد بـسـر مـنـزل عشق آنـکـس برود که از ازل مـسـت

***

نکــنی

 

دگـری رسـد بـسـر مـنـزل عشق آنـکـس برود که از ازل مـسـت

نکــنی

نـکنی

اصلــیست که مـسلمین دنـیـا دانند دانـنـد بـرای آنکــه قـرآن

 

نکــنی

اصلــیست که مـسلمین دنـیـا دانند دانـنـد بـرای آنکــه قـرآن

چه مرد چه زن بشر سپید وچه سیاه در پـیـش خـداونـد جـهان

***

 

اصلــیست که مـسلمین دنـیـا دانند دانـنـد بـرای آنکــه قـرآن

***

نـنـهــم

ننهم

 

***

ننهم

یک عمر ز هجر سوخت جان و تن ما جـان روغن و تـن چراغ نور

امـروز دگـر فـتـیـلـه مـی سـوزانیم روشن بُوَد اَر چـراغِ بـی

 

ننهم

امـروز دگـر فـتـیـلـه مـی سـوزانیم روشن بُوَد اَر چـراغِ بـی ***

ذیـحـجه مـه عـروسـی و خرج بود ایّــام سـعیـد آن چـه پــر ارج

از هـشتـم ذیـحـجه الی هیجـدهم در عـرف عــوام این دهــه

 

امـروز دگـر فـتـیـلـه مـی سـوزانیم روشن بُوَد اَر چـراغِ بـی ***

از هـشتـم ذیـحـجه الی هیجـدهم در عـرف عــوام این دهــه

***

یارست کتاب

 

از هـشتـم ذیـحـجه الی هیجـدهم در عـرف عــوام این دهــه

یارست کتاب

کتاب

گفتم دولبت گفت بود چشمه نوش گفتم چـشمـت گفت بود

 

یارست کتاب

گفتم دولبت گفت بود چشمه نوش گفتم چـشمـت گفت بود

گفـتم مـویت گفت چو روز تو سیاه گفتم نــگهت گفت (جلالي)

***

 

گفتم دولبت گفت بود چشمه نوش گفتم چـشمـت گفت بود

***

می بندم

بندم

 

***

بندم

ماهی دو سه می کشیــده ام هر سالی سـالی ز می کـشیده

بـهـر لـحـد خـویـش نگــهداشته ام خشت سر هر خمی که کردم

 

بندم

بـهـر لـحـد خـویـش نگــهداشته ام خشت سر هر خمی که کردم

***

روزی

 

بـهـر لـحـد خـویـش نگــهداشته ام خشت سر هر خمی که کردم

روزی

سوزی

چــون کوهم و با غرور خود بنشیـنم چون پیــــل دمـان به زور خود

 

روزی

چــون کوهم و با غرور خود بنشیـنم چون پیــــل دمـان به زور خود

بـــا خـصم وطـن بدشمنی بر خیزم نــــــنـشیـنم تـا بـگور خود

***

 

چــون کوهم و با غرور خود بنشیـنم چون پیــــل دمـان به زور خود

***

رنگ زند

بر سنگ زند

 

***

بر سنگ زند

خـواهـی که نـگـار با تو دمساز شود بـا سـاز تـــــــو آن صـنم هم

نرمش کن و بند کیسه شل کن زیرا «زر بــــر سـر هــــر بـند نـهی

 

بر سنگ زند

نرمش کن و بند کیسه شل کن زیرا «زر بــــر سـر هــــر بـند نـهی

***

انـــدر کفــنم

 

نرمش کن و بند کیسه شل کن زیرا «زر بــــر سـر هــــر بـند نـهی

انـــدر کفــنم

که منم

مژگان شب هجر بس گهر سفت و بریخت شد طاقت پلک طاق وشد

 

انـــدر کفــنم

مژگان شب هجر بس گهر سفت و بریخت شد طاقت پلک طاق وشد

گــردی که به چهره داشتم ز¬آن سر کوی آنـرا بـسرشـک از رُخَـم رُفـت

***

 

مژگان شب هجر بس گهر سفت و بریخت شد طاقت پلک طاق وشد ***

ای خط تو خوانا تر هر خــــط کتــاب ای خـال تـو نـقــش بسته در از

خال و خط تو لا کــــتابست که من دوزم شـب و روز دیـــده بر خــط

***

 

ای خط تو خوانا تر هر خــــط کتــاب ای خـال تـو نـقــش بسته در از

***

گــــــذرد

شبم می¬گذرد

 

***

شبم می¬گذرد

افسـوس کـه دور زنـدگی یکـدم بــود شـادیـش غــــــم و عــروسیش

جــایی نرسـیـدیـم و موفـق نـشـدیم آمــال زیــاد بـود وفـرصـــــــت

 

شبم می¬گذرد

جــایی نرسـیـدیـم و موفـق نـشـدیم آمــال زیــاد بـود وفـرصـــــــت

***

پرست

 

جــایی نرسـیـدیـم و موفـق نـشـدیم آمــال زیــاد بـود وفـرصـــــــت

پرست

مرده پرست

راه کـج و راسـت، تـا چـه راهـی برَوّی نـیکان و بـــدان، تـا به که

 

پرست

راه کـج و راسـت، تـا چـه راهـی برَوّی نـیکان و بـــدان، تـا به که تـخـم

گـل و خـار، تـا کـدامـیـن کاری هــشـدار کـه هـر چـه کـــاری آنرا درَوّی

قالب شده حال روی اســـت و ریا و قلب و این

 

راه کـج و راسـت، تـا چـه راهـی برَوّی نـیکان و بـــدان، تـا به که تـخـم

قالب شده حال روی اســـت و ریا و قلب و این

***

برجست و برفت

 

قالب شده حال روی اســـت و ریا و قلب و این

برجست و برفت

برفت

در فُــــرجِه سر سرا موی کـــــاشته¬ام گِـــــردِ در و بام خوشه

 

برجست و برفت

در فُــــرجِه سر سرا موی کـــــاشته¬ام گِـــــردِ در و بام خوشه

خِشـــت سر هر خمی که بــــرداشته¬ام بهـــــر لَحَدِ خویش

 

در فُــــرجِه سر سرا موی کـــــاشته¬ام گِـــــردِ در و بام خوشه

(جلالی)

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *