Menu

قطعه

قطعه5


مَردِ آخر بین

شــنیدم ماهییـــی در واپسین دم بـــه قـلابـی بـگـاه تـاب

دیـــدن

بــه گـــوش مـاهی آزاد می گفت نـخـواهـی گـر به لب خـوناب

دیدن

ویـا خـفـــتن به روی خاکِ ساحل بــه چــشـــم باز خـواب آب

دیدن

به چـشـــم خویش گو تا یاد گیرد نــدیـدن طُـمــعه و قـلاب

دیــدن

 

دیـــدن

دیدن

دیدن

دیــدن

***
پاسخ دندان شکن

مـــرد رنــــدی بـــه نــزد دلاکــــی رفـــت و سر را

بـــه دست تیغ

 

سپرد

تــاکــه دنــدان مــفـت هـــم بـکشد گـونــه اش را

 

بـه دست خویش

فشرد

 

نـــالــه هــا کــــرد از بُــــنِ دنـدان کــه از ایــن درد

حــال خــواهم مرد

 

گــفــت دلاّک بـــاز گــو ای شــیـخ طــاقــتــت را

کــدام دنـــدان

 

بـُرد؟

گـفت انـــــدر دهـــان مــی (انیاب!) مـتـــورم

 

شــده ســـت و فاسد

 

سپرد

 

فشرد

گــفــت دلاّک بـــاز گــو ای شــیـخ طــاقــتــت را

 

کــدام دنـــدان

گـفت انـــــدر دهـــان مــی (انیاب!) مـتـــورم

 

شــده ســـت و فاسد

این چنین گفت و ایــــن جواب شنید مَرد و چون یـخ

 

بـه جای خویش

بــعــد کــنـدن غـذا چـسـان یابـی؟ وربیــابی

 

چــــگـونـه خـواهی

(جلالی)
مرگ کُنده شکن

یـــکی کُنده شکن میمرد و با جُفت کــه در مرگش غمین میبود

می گفت

گـــــرفـــتم از کمند مرگ جستم دو صـد مــن کُـــنــده دیگر

شکستم

مـــــرا صد بار خواب مرگ خوشتر از ایـــن ادبـار و تــیــمــار

مــکّـرر

 

می گفت

شکستم

مــکّـرر

(جلالی)
هم ریش

دانـــی ز چه رو چند نفر همدامــاد یـکـدیگر را کنــــند هــمــریش

خطاب

زیــراکــه از آن نـوع حنایی که بود در ریش یکی بـــریشِ جمع

است خضاب

 

خطاب

است خضاب

(جلالی)
پاسخ دندان شکن

ناصرالدّین شاه با افشار، سلطان و وزیــــــر:

روزهای جمعه می¬رفتند با اسبان خویــش

 

بـــهر سیر و گشت سوی تپّه و ماهور و دست

تا که بِزدایند قدری خستگی از جانِ خویش

 

 

روزهای جمعه می¬رفتند با اسبان خویــش

تا که بِزدایند قدری خستگی از جانِ خویش

 

تیز شیپوری برون میداد از دالانِ خویــــش

او نبود آوازه خوان این گونه در دورانِ خویش

 

 

تا که بِزدایند قدری خستگی از جانِ خویش

او نبود آوازه خوان این گونه در دورانِ خویش

 

در (هُمایون) زیر و بَم، آنهم زِ درزِ رانِ خویش

زیرِ دست اَفشار پنهان صورتِ خندانِ خویش

 

 

او نبود آوازه خوان این گونه در دورانِ خویش

زیرِ دست اَفشار پنهان صورتِ خندانِ خویش

(جلالی)

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *