Menu

ساقی نامه

ساقی-نامه

با شوق درون به نظم ساقی نامـه

هشتاد ودو بیت شد برون ازخامه

یارب ّ بـه نـفوس اهل توفیق بده

امکان عــمل بگیــر از خود کامه

 

هشتاد ودو بیت شد برون ازخامه

امکان عــمل بگیــر از خود کامه

****

دریــــغا کــــــه از گــردش روزگـــار

نـــه ســاز و نه ضربی نه بـــاغ و نه گل شــده چیـره بر جـــان و تن

 

رنــج درد کـــجایــــــند در روز غــم دوستـــان

کــــجایـــــــند یـــاران یـکرنگ مــا

 

کــــه آیــند و با خــود سرور آورنــــد

بــــه آواز و ســـازي دلـــي وا كنـــند

 

شــــود جمع مـــا جمع و با يكـــديگر

در آن شور و شر من دگرگــون شــــوم

 

به مي زنده ســــــازم دل مُــــــرده را

كــــــجا رفت آن ســـاقي بـزم شـــب

 

لــــب لـــعل و چــاك گريبـان بــــاز

شــــراب و مـي ارغــــواني كجـــاست

 

كــــه بـــا نــغمه گــرم آن ســــاز او

ببــــوسيم آن لعــل و جـــام شـــراب

 

چه شــد آن شكر خند و آن روي بـــاز رفــيقـــان چه ظنّ و گمـــان

مي-كنند تـــو اي پــيك دم سرد بــــاد خــزان

 

بـــــگو من در اين خـــانه تنهـــا ستم

بيـــــاييد اي جــــــان بقربــانتــــان

 

بيـــــاييد تــــا سور بر پــــا كنيــــم

بــــگرييم و بــا گريــــه هــايهــــاي

 

بـــياييد و بــــا خــــويش آن مــاه را

بيـــــاريد آن نــــازك انــــدام شـوخ

 

بـــــگوييــــد از مــن اگر نــــاز كرد

بـــــيا در كــنارم فــــدايـت شـــوم

 

بـــيا اي گـــــل بــــاغ امّيـــد مــن

تو نــــيلوفري بـــاز و دمســــاز شــو

 

بــــــدنيا مــــكن تكيـه و اعتمــــاد

جــــواني و فرصت غنيمــت شمــــار

 

بـــــمن مهربـان بــاش اي سنگـــدل

بيــــاييد يــــاران كه بـا شور و شـوق

 

بـــــــــيـــاييد بـا آن بت دلنـــــواز

چــــــه بـــهتركه بـا پرده ســـــازها

 

كه داننـــد مردم كـــه من عــــاشقم شـــده روز

مـن تیره چون شــام تـار

 

نــــه سـاقی نه ساغر نه مینـا نـه مُل

ســـر از رنج گرم و دل از دردســــرد

 

كـه بي دوســت بــاشد خزان بوستان

رفــــیقان یـــکرنگ و همسنـگِ مــا

 

زدايـــــند غــــم را و سـور آورنـــد

بــــه پـــيمانـه¬اي دســـت بالا كنند

 

نشــــينيم بــــا مطرب و شــور شور

شوم مست و چون باده گـــلگون شوم

 

نـــشاطـــــي دهـــم جـان آزرده را

چــه شد رقص موزون و آن تاب و تب

 

تــــن گــــرم و آن خـــنده دلنـواز

كـــجا رفـت و آن يار جاني كجـاست

 

بــــزير و بـــــــم ســـــاز و آواز او

بـــه هـــمراهي چنگ و بانگ ربــاب

 

خـــــراميــــدن نـــرم آن سرو نـاز

كــه روي خــود از ما نهـان مي¬كنند

 

پيــــام دلــم را بــــياران رســــان

بــراي شـــــــما خـــــانه آراستم

 

بـــود گوش جــــانم بـه فرمـانتـان

بـــه مستي بسي شور و غوغــا كنيم

 

بهر گـوشـه اُفتيــم هر يـك ز پــاي

بــيـــاريــد آن يــــار دلـــخواه را

 

بهــمــراه خــود آن دلارام شــــوخ

دلــم در هــواي تــو پــــرواز كـرد

 

بقربــــان آن خــاك پــايــت شوم

بمــن تــاب اي ماه و خورشيـد من

 

بچشــم پـر از اشــك مـن بـاز شـو

كه خــواهد دهد خـاك مــا را ببـاد

 

کــه غـفــلت پـشيمـــاني آرد ببـار

مَبُر از من اي يــــار پيمــان گسـل

 

بخوانيـــم شـعــر از سر وجد و ذوق

بــهمـــراه آن مــطرب كــــارسـاز

 

هـم از پــرده افتــد بــرون رازهـــا

بر آن مـــاه از جـان و تن عـــاشقم

 

****

چـه شب¬هــا به يـــادش سحر مي كنم

 

چه شب¬هـــا كه بي روي چون مـــاه او

چـه شب¬هــا كه با خــــاطرات خوشش

 

چــه شب¬هـــا كه از نـــاله و آه خويش

چـــــه بسيـــــار گويند همســـايگان

 

چـــه بسيـــــــار شبها كه در كوي او

اگر ســـنگ بـــــارد بســــر مي روم

 

ســـحر بــــاز گــردم به ماتمســـراي

دگـــر بـــــار با شــــوق روز دگــــر

 

مهــــيا بــــه امّـــيــد ديــــــدار او به يـادش

بدامـان گهر مي¬كنــم

 

بمــاه و به پروين نظر مي¬كنـــم

بدنيــاي ديگــر سفــر مي¬كنــم

 

ســـماواتيــان را خبــر مي¬كنـم

مـــكن نـــاله و بيـشتر مي¬كنـم

 

چو شبگــرد تا صبح سر مي¬كنـم

ســر خويشتــن را سـپر مي¬كنـم

 

سر از مـاتــمش زير پـر مي¬كنـم

پيــــامي بدان عشوه¬گر مي¬كنـم

 

مي و نقـل و شير و شكر مي¬كنـم

****

 

در اين خـــــــانه هــر چيز آماده است

بـــــود پسته لب باز و خندان وشـــور

 

نبات است با قــــهوه و چــــــاي سبز

بــــلـــورين بــود جــــام و پيمانه ها

 

اگــر جــــامــــهايم زبـــان داشتــند

چـــه لبهـــا كه شد بر لـــب آن قرين

 

چه ســرخي كـــه از لعــل هر دلكشي

بـــمـــستي چه بـــسيار بد مست ها

 

چــــه بســـيار پــــيمانه بـــالا فـتاد

چــه بسيار پيـــمانه از دســت مســت

 

چـــه بســـيار پـــــيمانه از دسـت يار

بيـــــفتاد و بشكست و بـــشكسته زود

 

مـــرا جــــام بــــشكســـته باشد زياد

چـــو در مـــوزه بشكســـته پيمـانه-ها

 

بــيـــاييد و بـــينـــــيد در آن اطـاق

در آنــجــــاي گلـــداني از خـــاك پُر

 

در اول نـــظر هـــــر كسي ديده اسـت

بــــهر كــس كه پرسيده زآن گفتــه-ام

 

كـــــه اين خــــاك پاي عزيــزان بُوَد

عـــــزيزان قـــــدم رنجــه فرموده¬اند

 

بــــمژگان ســـزد رويـــم آن خاك را

بــهمراه ايــن خـــاك بـس نامهـاست

 

ولـــي رمز بـــوي خـــوش ِخـاكِ من

كه رسم است اگر خورده كس شير پاك

 

چـنين است و اين رسـم و راه من است

از ايــــن ريـــزش جُـــرعه ها گاه گاه

 

هــــميشه بود خـاك اين ظرف خيس سبو چون

خُم مي پر از باده است

 

شكر خند نقل است با پسته جور

قطاب است و آجيل و بادام مـغز

 

دهــان باز و لـب پر ز افسانـه ها

ز اســـــرار من پرده برداشـتـند

 

چنـان لعل و آن حلقه دور نگـين

به پيـــمانه جـا ماند چون آتشي

 

فشردند پــيمـــانه در دســـتها

بهم خورد و خورديم با قـلب شاد

 

بيفتاد و در زير پـــاهــا شكست

بــــهنگام بــــوسيـدن آن نگار

 

گــرفتم ز جـــا تـــا بود يادبود

مـــرا جــام بشكسته باشد زياد

 

كنم حفظ در يــــــاد جانانه ها

يـكي تكيه گاهيست نامش رواق

 

نهاده است و هست از گِل پاك پُر

ز رَمــز گل و خاك پرسيده است

 

بمژگان، من اين خـاك را رُفته¬ام

معـــــــطر بود مشك بيزان بود

 

بــــــديدار من موزه فرسوده اند

نگـــــــهدارم آن گوهر پـاك را

 

گِـــل زير پــــاي گلندامهـاست

بـــــود از مي و دختر تاك ِ من

 

زمي جرعه اي را فشاند به خاك

ره و رســــم ميعادگاه من است

 

در اطــراف گلدان مي افتاده راه

ز محـــصول ميخـانه (پاكديس)

 

****

بـــــياييد يــــــاران كنــــيم اتفــاق

 

نشـــينيم و بـــاهم شـــرابي زنــــيم

بـــــــبرّيم از هر چه غير از شــــراب

 

بـــــــــگردد اگر چشم در كــاسه ها

در آنـــــــــدم كه از مي بيفتيم مـــا

 

بيــــــــفتيم و از عقده خــالي شويم عــليرغم

غـمها و دور از نــفاق

 

به ســـوز دل خويش آبي زنيم

بـجز پسته و نقل و نان و كباب

 

چـــه بهتر كه افتد به رقاصه ها

هم از روي بـــــروي بيفتيم ما

 

بيــفتيم و حالي به حالي شويم

****

 

(جــــلالي) به يـــاد جواني ّخويــش

بــــــدفتر نوشته است با خـــامه اي

 

بــــه پنـــــدار سر رشتـه را يــافتم

نـــــــكرده گنه گفته را عــار نيست شــبي با

 

دلي زار و قلبي پريش

بـه خلوت به ساقي يكي نامه¬اي

 

به گفتار هـــر رشته را بـافـتم

(دو صد گفته چون نيم كردار نيست)

(جلالی)

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *