Menu

نمونه تبریکات و تعریفات

نمونه-تبریکات-و-تعریفات

نوروز هزار و سیصد و شصت و سه است

نوروز دگر خـــدای داند که، که اسـت

 

صــد عید تــرا بــود مبـــارک امّــــا

این نقد غنیمت است و از نسیه به است

 

****

تقدیـــم برای عـــرض تبریـــــک از بهـــــر ادای فــــرض تبریـــــک

 

****

نوروز هزار و سیصد و شصت و چهار آمدِ زرَه این طلیعـــه فصــل

 

بهــــار

ای دوست تو را عید مبـــارک باشد خوش باش و به کار این جهان

 

کار مدار

(جلالی)
تیریک عید نوروز ۱۳۸۱

صبح نوروز است و در دریـــا کنـــــار

عزم آن دارم، در این ســـاعت کنــــم جَنبِ دریـــــــا در کنار

 

خـــانوار

بــــا عزیزِ آن ارتبـــاطی بـــرقرار

 

****

تــا فرستم اندر این تحویــلِ ســــال

 

گــر بپرســی این عزیـزان کیستنـــد

نـــور چَشمَم بــاد و نور چشـــــمِ او

 

ســالِ پیشیـن نــاگهان هر چــار تَن

ســوی کــانــادا و امـریکـــا شدنـد

 

(نــازگُل) آن کاو زِِ گُل نــازکتر اسـت

در شـــب نوروز آن شیرین سخــــن

 

هر دو را می¬داشتـــم از جـــان و دل

حالیـا چون این دو گُل دور از مَننـــد

 

این نِگــــار اَحسَن تر از اَحسَـــن بود

نیست گر (محمود) در پیشم، (شهاب)

 

دخترم (مینـــا) به جای (روشنـــک)

از (جـــلالی) این زمــان بـــادا درود

 

بــادشان تبریـــک در این روز عیــد جُملگیشــان را دُرودِ

بــی شمـــار

 

بــا تو گویم ای عزیـــزم گوش دار:

این سه تن بـا آن عروس با وقــــار

 

رَخت بر بستند از این شهر و دیـــار

در پـی تبدیــل اَحسَن رهسپــــار

 

همچو جان در تن به پیشم بود پــار

بـــود با (فرهــاد) و من فرهــاد وار

 

دوسـت دور از چشم چَرخِ کجمــدار

بــوی گُل جویم ز (گلنـار) و (نگـار)

 

گفتــم این را تـــا بمـــاند یادگــار

المُثنـــایی بــــود کــــامل عیـــار

 

هست و (مهدی) شوهرش هم درکنار

از دل و جـــان بر هــزارانَم، هـــزار

 

انـــدر این نوروز و سر فصلِ بهــــار

(جلالی)
۱۴اسفند ۱۳۸۱ سروده شد:

گُلِ نــــــازی شکفته در بَرِ من

گر چه دور است، دائمــــاً بـاشد

 

(نازگُل) همچو شورِ شیرین است

پســـرم راست دختر و پســـری

 

هست مقصود من از این دختـــر او چو تــاجِ گُلی ست بر سر من

پیــــــش چشم من و برابر من

 

لیک (فرهـاد) شور و هم شَرِ من

لیک (نمبِر وَن) است دختـر من

 

(نــــازگُل) دُختِ نـــازپَرورِ من

****

 

به چشم من که ز چشم عقاب تیزتر است

 

ز هر چه خلقــــتِ نوع بَشـر تمیزتر اســـت

اگر به چشم کرامت به مَرد و زن نـــگری

 

رِجــــال چیزَکی¬اَند و نِســاء چیزتر اســـت!

مرا نــواده چندی و دختر و پسری ســت

 

پسر چو مشــک بُوَد دُخـت مُشک بیزتر است

کــدام دختر از اینهــا اگر ز من پرسنــد

 

پسندِ خاطر و پر شور و جَست و خیزتر است؟

اگر چه سخت بُوَد انتخـــاب، معذالِــــک

 

میــــان این¬همه گل، نــــازگُل عزیزتر است

(جلالی)
فرهاد فرزند پسرم محمود

مَغزِ بـــــــادامِ دُومّم، (فرهــــاد)

وصف او را به شعــــر گویم بــــاز

 

من که دورم از او قریبِ دو ســـال

نیستـــم مطلّـــــع ز احوالــــش

 

هر چه گویم یقین بود ز گمــــان

مَثــــلاً، این که او بود بــــاهوش

 

رنگ او سبــزه است یا که سفیــد

گردنش کوتَهســـت یــــا که دراز

 

پی درس است و مشق و اهل کتاب

این که در هر زمـان و در هر حـال

 

اینکه مـــاشین شیک دارد دوست

این که خَطّـش چو کِرم یا مــاری

 

نمره اِنضِبـــــاط او عــــالی است

می روم تـــا به بینم از نزدیــــک

 

اَلغَرض بــــا تمامِ این اوصـــــاف

صاحب هوش و عقل و اخلاق است

 

مختصر اینکه این وجودِ شــــریف

حُسنَش از عیبهـــــاش بیش بود گفته با شعر از او نمـــایم یـــاد

 

تــــا بخوانــــد بلنــــد با آواز

بـــاشدم آرزویِ قُربِ وصــــال

 

یا که چونست حالیـــا حالــش

نه ز روی یَقیـــن و اطمینـــان

 

لاغر اندام و زرد همچــون موش

تنِ او طاهــــر است یا که پلید

 

عین قوچ است یا به صورتِ غـاز

یا که او تـــوپ میکند پَرتـــاب

 

فکر و ذکرش بود دُلار و ریـــال

عـــاشقِ مرکب جدید و نکوست

 

کـــه رَود راه در لَجَنـــــــزاری

یا که بی صِفر گشته نُمره بیست

 

بَد بُوَد یا هنـــوز باشد نیــــک

پسـری زیرَکست و ساده و صاف

 

در میانِ نوادگـــــان طاق است

همه فَن واردست و رند و حریف

 

عین مامان بزرگِ خویـــش بُوَد

(جلالی)
نَجیبُ النُجَباءِ!

پســـر دخترم (شهـــاب الدّین)

چند روزی است ساکنِ یزد است

 

بهر مـــادربزرگ پیـــرَش و من

پدرش اَهلِ (خَلفِ خانِعَـلی) ست

 

همچو اجداد خود نجیب و شریف

اَلغرض این شهـــاب هم چو پِدر

 

هیچ دانی نواده حُکمـش چیست

جان جانانِ واقعی (مینـــــاست) دست و پا گرم و مهربـان باشد

 

خـــانِه خویش مهمـــان باشد

مـــایه شادی این جـوان باشد

 

زاده و اَهل آن مکـــــان باشد

بوده و هست و بی¬گُمـان باشد

 

از نجابت در او نشــــان باشد

مغز بادام و جانِ جـــان باشد

 

بو که صد سال جـاودان باشد

(جلالی)

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *