Menu

نمونه اشعار مذهبی

نمونه-اشعار-مذهبی


توحید

ای که دارد گوی گردون گردش از چوگان تو

ماه و خورشیدند گویی گویی از میدان تو

 

ای پدید آرنده در یک لحظه از (کن) کاینـات

هر مکینی را مکــــانی باشد از امکان تو

 

تشنه کامـــان ازل انسان و حیوان و نبـــات

تا ابد نوشند آب از چشمه¬ی حیــوان تو

 

ای فراتر از خیــــال مـــا و برتر از قیـــاس

فکر ما کوتاه و بس اعـــــلا بود ایوان تو

 

بر زبــــانم ذکر بسم الله الرحمن الرحیـــم

هست از ایمــــانم آیا، یا که از فرمان تو

 

طوق فرمـــان ترا گردن نهم از معرفـــــت

هست طوق و گردن آیـا زان من یازان تو

 

(لااِلــــه) کفرو (الا الله) عین وحدتســــت

آن بگویم، این نگویم، کی بود بطــلان تو

 

من نمیدانم چه میگویم تو میگویی بگـــوی

این بود نقصــــان من اما نه از نقصان تو

 

فاش میگویم محمد(ص) آیت عظمای تست

راست میگویم تـــــرا میجویم از قرآن تو

 

هر چه بادا باد میگویم علـی(ع) نبود خدای

لیک بی شک هست او اعلاترین عنوان تو

 

قبله اعظـــم تویی اما بپیش چشــــم من

تو در او پیدا و من قربــــان او حیران تو

 

تو خدای حی سبحـانی و رحمــان و غفور

تو بما نزدیکی اما ما چه نزدیک و چه دور

(جلالی)
«فرهنگ اهل بیت»

فرهنگ اهل بیت همان فرّ وحدت است

راه شکوه خلق مسلمان و کثرت است

 

ما شیعیان که رهرو آنیم و پیشگام

بس که خوشدلیم از این که بهین راه امّت است

 

بیننده گر به دیده تحقیق بنگرد

بیند که راه ما ره عقل است و حکمت است

 

لِلحقِّ دوله ، باطل جولّه ست و این سخن

از بو تراب باشد و سرمشق فکرت است

 

ظالم مباش گفت که ظالم در این جهان

منفور خلق و طرد به روزقیامت است

مظلوم هم مباش و شدی گر، دفاع کن

 

کاین راه و رسم طبع سلیم و سلامت است

در کار جمع ثروت و اندوختن مباش

 

راه صواب راهِ فقیرِ قناعت است

همّت بلند دار که از بَهر مردمان

 

نام بلند بسته به میزان همت است

آزاده باش و بنده فرعونیان مباش

 

خالق خداست، بنده فرعون آلت است

از دی بپوش چشم و به فردا نگاه کن

 

بود این چنین هر آن که ، در اوج درایت است

یاری رسان عایله دردمند باش

 

تا در تو و برای تو، یارا و فرصت است

طاعت ، صَلوه و صوم و رکوع و سجود نیست

 

خدمت به نوع خلق (جلالی) عبادت است

(جلالی)

در ستایش پیامبر خاتم

ای وجودت عـرش اعـــلا را بجنّت پاسپـــان

ای ز عرش معدلت بر فرش دنیـــا سایبـــان

 

ای بیمـن مقدمت خــــاموش آتشگــــاه کفر

نور عدلـــت روشنی بخــش دل نوشیـــروان

 

خــــادم درگاه و ایــــوان تو جبریــــل امین

ریزه خوار خوان بی پایان فضلت انس و جـــان

 

وحی (اقراء بسم ربـــک) بر تو زد تا جبرئیـــل

بانگ جــان افزای لبیک تو شد بر آسمــــان

 

از تو شد برچیده سرتــــاسر بسـاط ظلم و کفر

وز تو شد گسترده فرش دین بر اقطــار جهان

 

بر تو شد امر رســــالت ختـــم یا خیرالبشـــر

وز تو شد حکم وصـــایت بر امیر مؤمنــــان

 

کعبــه خـــالی گشت از اصنـــام، با تدبیــر تو

بر سر دوشت علـــی هم بود یعنی توأمـــان

 

آفتـــاب انور شـــــرع مبینــــت از ظــــهور

تـــا ابد بر خاکیان تابـــان و بر این خاکدان

 

خـــاک کویت سرمـــه چشم تمام مسلمیـــن

مسجد و محراب و بـاب و بارگاهت سرمه دان

 

معجزت قـــرآن و قـــرآن تــا بروز رستـــخیز

در کنــــار نام جـــاویدت بماند جــــاودان

 

ای محمد ای نبــــی ای شــــافع روز جـــــزا

سربلند آنکس که شد نـــام تواش ورد زبـان

 

سرافراز آنکس که مدحت گفت چون من با سرور

شـــــافع من باش اندر محشر و یوم النشور

 

(جلالی)
در رثاء خامس آل عبا

میرود در کربـــلا تنهــــا به میدان تشنه یی

میرود تا، سر دهد در راه ایمـــــان تشنه یی

 

میرود زآن پس که هفتاد و دو قربان داده است

خود شود قربان آزادی بدینســــان تشنه یی

 

میرود تنهــــا بمیـــدان رادمردی سربلنــــد

تیغ بر کف کف بلـب چو شیر غران تشنه یی

 

تــا نیفتد از شقـــاوت نخل ایمـــان بر زمین

میرود تا اوفتد بر خـــاک عریـــان تشنه یی

 

تا بود پیوستـــه بران تیــغ شــرع احمــدی

میرود گـــردن نهد بر تیــــغ بران تشنه یی

 

تشنــــه بیند روزگــــار اما نمیبیند دگــــر

همچنــان عبـــاس آب آوربد وران تشنه یی

 

داده دست از دست و تا آبی رســــاند بر حرم

بنـــد مشک آب را گیـــرد بدندان تشنه یی

 

میرود شـــاید رســــاند آب و دیگر نشنــود

العطش ای العطش آب ای عموجان تشنه یی

 

تشنه میمانند اندر خیمه طفــــلان زآنکه تیر

میشکافد مشک و گردد غرق حرمان تشنه یی

 

آه از آن وقتی¬که زد فریـــــاد زیر سم اســب

یا اخـــا ادرک اخا افتـــان و خیزان تشنه یی

 

وای از آن وقتیکه بر بــالینش آمد با شتـــاب

تــا گذارد تشنه یی را سر بدامـــان تشنه یی

 

آن سری نازم که چون خورشید و مه میداد نور

روز بر نوک سنـــان و شب بمطبخ در تنـــور

(جلالی)
در منقبت حضرت ولی عصر (عج)

ای ز همـــت خیمـه اندر عــــالم بـــالا زده

ای ز حکمت قفل غیبت بر در پیدا زده

 

ای شهنشاهی که در ملک زمان با دست غیب

سکه بر دیروز و بر امـروز و بر فردا زده

 

ای به پُشـتِ پرده نــاپیدا که می بینم عیـان

عنقریب از چهره خود پرده را بــالا زده

 

ای عصـــای شرع انــور بر سر دریـــای کفر

عـــاقبت مانند موسی بـاید بیضــا زده

 

ای جمـالت روشنایی برده از خورشید و مـاه

ای کمــالت روشنی در دیده¬ی دنیا زده

 

ای بدنیــا کــاروانـــسالار شرع احمــــدی

پــرچم دین نبــی بر قبه خضـــرا زده

 

ای بعقبی رهنمــای و شـــافع مردان دیـن

دست یاری دوستان بر دامنت یکجا زده

 

ای شب یلــدای هجرت را شکیبــــایی دوا

تـا طلوع صبح صبرم طعنه بر یــلدا زده

 

ای دهــــان مدعی را دست غیبت کرده مهر

مهر بــاطل بر جبین رهبــر اعـــدا زده

 

چون نبوت بر محمد ای امـــامت بر تو ختم

زیر منــشور امـــامت خاتم امضـــا زده

 

شهر دین آشوب از عمـــال شهر آشوب کفر

پــایمردان رکــابت خیمه در صحرا زده

 

مهدی موعود ظـاهر شو که گردد خصم کور

صـاحب الامر ای ولی عصر عجل بالظهور

(جلالی)
شوق زیارت

یک چند پای بوسی سلطــانم آرزوست

یعنی حریم شــاه خراســانم آرزوست

 

چندیست پای بوسی حضــرت نرفته ام

از جــان زیــارت شه دورانم آرزوست

 

چون حافظم ز حبس سکندر گرفته دل

توس آن نگین ملک سلیمانم آرزوست

 

از یزد تــا بجـــانب مشهد ز راه رمــل

طی طریــق کوه و بیابـــانم آرزوست

 

تا چون هزار شیعه بخوانم در آن حـرم

اذن دخول صوت هزارانــــم آرزوست

 

بر تربت مطـهر سلطـــان دین رضـــا

از راه صدق بوسه فراوانــــم آرزوست

 

ای قبله امیــد من ای هشتمین امــام

بر سر زابر فیض تو بــــارانم آرزوست

 

دارالشفــاء خلقی و مـن دردمنـد و زار

درد مرا تو دانی و درمــــانم آرزوست

 

مردن در آن جوار زماندن در این دیــار

صد بـار خوشتر است مرا آنم آرزوست

 

در پای دوست گریه (جلالی) خوشست و من

در آن حرم دو دیده گریـانم آرزوست

(جلالی)
شب نوزدهم

شب بگــستــرد بگیـتــی دامن

قـیـر پاشـیـد بکوه و در و دشت

 

اخـتـــران فـلـک مـیـنــــایی

همچنان واله و حیـران در گشت

 

کوفه خامـوش و خـلایـق در خواب

بستـه از پشت بهر جـا که دریسـت

 

کـس چه مـیــداند انـدر دل شـب

در پس پرده چه سری و سری ست

 

شب سیاهست و در این خانه¬ی شوم

منـتـظـر یـک زن محتــال جــوان

 

چشـم او خـیـره بـدر مــانده مــگر

شود آنـمــرد تـبـهـکــار عیــــان

 

عشـق یـک پیـکـر بدنــام تبــاه

حـیـلـه یـک زن مـکــار عــرب

 

نـطـفـه و تخـم جنــایـت را کرد

از بـد حــادثـه رویــان در شـب

 

لحظـه ای بعد شد از خــانه بــرون

مردی از بـاده¬ی شهـوت سـرمسـت

 

وه چه گویـم که بـمسجـد رو کـرد

قـاتلی خـیـره و شـیطــانی پسـت

 

شب سیـاهست و در این کاشـانه

مـانــده انســان بـزرگـی بـیـدار

 

آنـچنــان مرد که از دانش و زهد

تـــالـیـش نــایـد انـدر پــنـدار

 

گـــاه او خیره بدین طــاق کبــود

اشــکـریـزان همه بر درگـه حـــق

 

گــاه آیــد بـرکــوع و بـسـجـــود

تــا کـند روی دگـر بــاره شفــــق

 

شب سیاهست چه میــداند کـس

کــار هر یـک را پــایـان چونست

 

آن بــرگ میـدودش خـــون رزان

این یــک از خـوف خدا دلخونست

 

وه سحـــر آمـد و میـبــاید رفــت

سوی معشــــوق که تنها دلجوست

 

مـرد حق رو بســوی مســجـد برد

وصــل در خـانه محبوب نکوســت

 

شد بمحــراب و چو گردید بلنــد

بـــانگ جان بخش مؤذن بــاذان

 

جـمعـی آمـد پـی او بـهـر نمــاز

سحــر نــوزدهــم در رمضــــان

 

رکــعــت اول و هنگــام ســجــود

تـیــغ مسـمـوم ببــاریــد شــــرر

 

ضــربـه بر تــارک اســـلام آمـــد

ضـربــه ای کـامـد بر تــارک ســر

 

نــبــرم نــام پـلـیــد قــاتــــل

آنــکه ابـلـیـس بر او غـــالب بود

 

لـیـک آن سـرور بشکــافـتـه فرق

او (عـلـی بـن ابـیـطـــالـب) بـود

(جلالی)

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *