پـادشـاهـا لـشـكـر تـوفـيق همـراه تو اند
خيز اگر بر عـزم تسخير جهان ره مي كني
بـا چنين جـاه و جلال از پيشگاه سلطنت
آگـهي و خـدمـت دلـهـاي آگـه مي كني
بـا فـريب رنـگ ايـن نيلي خـُمِ زنگار فام
كـار بـر وفـق مـرام صـِبـْغـَهُ الله مي كني
آنكه ده با هفتو نيم آورد بس سودينكرد
فرصتت بادا كه هفت و نيم را ده مي كني
اين قطعه را حافظ پس از استقرار شاه منصور در شيراز براي جبران مواجب خود و عده اي از خادمان حكومتي سروده است. در آن زمان يكي از مستوفيان به عنوان خوش خدمتي ۲۵% حقوق علما و شعرا و خادمان را كسر كرده بود. پس از سرودن اين قطعه شاه منصور دستور داد هرچه روال سابق بود عيناً به علما و دانشمندان پرداخت شود.